Eluterius

Brigitte, 2004-03-28

Er was eens een eigenzinnige mus, die besloot om de winter niet in het Zuiden door te brengen.


Maar het werd al vlug zo koud, dat hij besloot om toch maar naar het Zuiden te vliegen.


Even later zaten zijn vleugels onder het ijs en viel hij bijna bevroren op het erf van een boerderij.


Er kwam een koe langs, die op het musje scheet.


Het beestje dacht dat hij er was geweest.


Maar de poep verwarmde hem en ontdooide zijn vleugels.


Warm en gelukkig, weer in staat om adem te halen, begon de mus te tjilpen.


Toevallig kwam er een grote kat langs die het tjilpen hoorde en op zoek ging naar het geluid.


De kat klauwde de poep opzij, vond het tjilpende vogeltje en vrat het op.








Moraal van dit verhaal:





-Als iemand op je schijt, hoeft het nog niet je vijand te zijn.


-Als iemand je uit de stront helpt, hoeft het nog niet je vriend te zijn.


-Als je warm en gelukkig bent in een hoop stront, kun je maar beter je bek houden...