Eluterius

Anthony heeft de tuinslang van Firmin en Therèse, hun buren, aangesloten aan de kraan. Ondertussen heeft Pa een zak cement geopend. Er komt een witte wolk mee naar buiten.

"Huh, was dà veur cement?!" zegt Pa. Hij kijkt nog eens op de verpakking, maar er staat dus wel degelijk "sneldrogende cement" op vermeld. Hij heft zijn schouders op en schept met de schop een hoeveelheid uit de zak, die hij in de mortelmolen zwiert. Dezelfde hoeveelheid gele zand, maar dan 3x zoveel, gooit hij erbij. Zijn ervaring als metselaar in't zwart komt hier wel goed van pas!

Plotseling worden ze opgeschrikt door Firmin, de buurman. Die mist natuurlijk zijn tuinslang. Hij ziet Anthony, die net toevallig de slang vastheeft, en roept: "Gij vuile bandieten! Mijn tuinslang!"

Zijn vrouw Therèse is er ook bij komen staan en sist iets hatelijks tussen haar bruine tanden, terwijl ze hoofdschuddend de handen in de zij zet.
Firmin en Therèse zijn twee 50-plussers, die mekaar destijds in de "Pegasus" hebben leren kennen, een zaak die aan de zogenaamde "Chausseé d'amour" gelegen is. Al die jaren hebben ze volgehouden dat Therèse er poetsvrouw was en dat Firmin er een electriciteitspanne moest komen herstellen, en dat het daarna zó fel sneeuwde dat het onmogelijk was om nog naar huis te rijden. Ze hebben er toen de nacht moeten doorbrengen. Uiteraard gelooft niemand dit verhaal, temeer omdat sneeuwbuien in de zomer een grote zeldzaamheid zijn, maar vooral omdat er regelmatig auto's voor de deur staan, waar jonge gasten uitstappen, die een halfuurtje binnengaan en dan met een smile op het gezicht terug vertrekken. Soms zijn er zo wel 15 blitzbezoekjes per dag. Vooral in het weekend.

"Geef mijn tuinslag terug vuile bandiet!" schreeuwt Firmin tegen Anthony. Anthony maakt helemaal geen aanstalten om Firmin zijn wens in te willigen en doet alsof hij het niet hoort.
"GODVEDOEME GEEF DIE TUINSLANG TERUG!!!!" keelt Firmin waarop hij op Anthony af stormt.

Knuffke heeft dit gezien en vervult zijn taak als waakhond. Grommend rent hij op Firmin af, veert omhoog en bijt hem briesend en blazend van woede in de arm. Firmin wordt lijkbleek van schrik en druipt af.
"Breng ze maar terug as ge ze niet meer nodig hebt" kreunt hij nog. Hij gaat terug naar binnen en Therèse loopt 'm wiebelend achterna.
Anthony en Pa omhelzen Knuffke.
"Gij zijt toch 'n goei beest" sust Anthony.

Dan is het tijd om verder te werken. Anthony draait de kraan open en Pa richt de tuinslang naar de mortelmolen. Anthony wil de kraan opendraaien, maar Pa zegt : "Wacht jongen, ge moogt nooit vergeten, nen echte metselaar die tuft in de mortel!" En hij voegt de daad bij het woord.

Hij deponeert een volwassen fluim in de mortelmolen. Door de luchtverplaatsing komt er echter een wolkje sneldrogende cement naar buiten, wat Pa onbewust inhaleert.

Anthony wil uiteraard ook als 'n echte overkomen, schraapt zijn keel om de groenste klodder denkbaar op te diepen, dewelke hij ook naast die van Pa in de mortelmolen mikt. Ook nu komt er een witte stofwolk naar buiten.
De geur doet Anthony denken aan de eerste keer dat hij naar discotheek "de Shaft" was geweest en er op de toog een stevige lijn coke naar binnen had getrokken.

Plotseling begint Pa te briesen en te grommen... Hij vliegt naar het tuinhuisje en haalt er de voorhamer uit. hij gaat naar binnen en klopt een enorm gat in de muur van de hall. Áááárghghlllll!!! Roept hij. Hij lijkt wel bezeten!

Anthony is zichzelf ook niet meer. Alles wat in zijn buurt staat gooit hij tegen de grond. Ma probeert ze beiden te kalmeren, maar dit lukt niet. Anthony staat er als een hamerslingeraar wild rond te zwaaien met de schop en dreunt deze frontaal op haar reukorgaan. Ma gaat onmiddellijk strike.
Het zwaaien gaat verder en Anthony laat de schop los. Ze landt op het dak.

Pa en Anthony zijn om onverklaarbare redenen plotseling superagressief geworden... Zou die rare 'sneldrogende cement' daar voor iets tussen zitten?